Home
Nederlands
De basis
Inleiding
de zoektocht
tijdlijn
de goede dagen
de slechte dagen
de goede dagen 2
weetjes
Gevecht met het GGZ
Kunst
Fotoalbum
Deutsch
Die Reise
Zeitleiste
Wissenswert
Sitemap
Gastenboek


 

 

A web presence to describe the struggle of finding myself .

 

 De strijd was zo vel de laatste jaren, dat ik mijn website niet meer bij kon houden. Ik ga nu een poging wagen, jullie een beetje bij te praten.

En op deze manier proberen het chaos in mijn hoofd te verminderen.

 

 

I used to think all people were alike at the core. Each of us was unique, of course, but unique with an awful lot in common. Various forms of damage, coming from a wide variety of directions and at different speeds, could damage a person so much that s/he would lose track of this basic truth. But whether this person or that acknowledged it or not, the truth remained. Why else would the feeling be so nearly universal: Do not do unto others that which you would not have done unto yourself. 

 

Despite all subsequent riders and challenges to that precociously adopted belief, I continue to see some substantial portion of it as logically unassailable. We humans who are alive today are members of the same single species evolved over millennia on a single planet in an unimaginably vast universe. How can we not see each other as more alike than different?

 

 Everybody fails now and then, at this and that. When the failures begin to form a pattern and that pattern has a name, a history, and a community, then, if you're lucky, the failures become material with which to analyze the whys and wherefores. The failures become pieces in a jigsaw puzzle that shows an illuminating picture, once we get it all put together. Instead of failing to succeed as what you're not, you can start learning how to succeed as what you are--and how to deal with the fact that the rest of the world will continue to see you as a failure no matter what you do.

 

 

 

 

Hoe ik me nu, feb 2017, voel:  

 

De kleine olifant

In landen waar ze olifanten trainen voor hun zware werk gebruiken ze een hele gemakkelijke en effectieve methode om ervoor te zorgen dat de olifant niet wegloopt. Als de olifant nog een baby is, binden ze hem vast aan een boom met een touw om zijn poot. Hij probeert een aantal keer om te ontsnappen, maar leert al snel dat hij niet weg kan. Zijn lichaam en zijn geest raken gewend aan het touw om zijn poot.

De olifant groeit en wordt groter en groter. Ze binden hem nog steeds vast aan de boom. Omdat de olifant gewend is aan het touw om zijn poot, probeert hij al lang niet meer te ontsnappen. Wij weten natuurlijk allemaal dat hij sterk genoeg is om zich los te trekken. Maar de olifant zal dit niet doen, want hij heeft leren geloven dat dat niet kan. Ook al kan het wel… hij gelooft TOCH dat het niet kan.

Het verhaal is bekend, het is zelfs een filmpje op youtube dat ik een tijd geleden zag… van de volwassen olifant die met een touw vastgebonden stond aan een boom vóór een gebouw dat in brand stond. De olifant was bang voor het vuur, maar kon niet vluchten omdat het touwtje hem altijd nog “gevangen” hield.

Er was een man die stond te kijken naar het vuur… hij zag wat er aan de hand was met de olifant, maakte het touwtje los en toen pas kon de olifant hard wegrennen voor het vuur….



 

 

 


Het echte geluk is het onbeperkte gebruik van het verstand.Aristoteles.
Wege entstehen dadurch, dass man sie geht. Franz Kafka